NIEUWS

Gércei-Vadász Magyar Vizsla Kennel

 

GEZONDHEIDSPROBLEMEN

Op woensdagavond 21 december 2011 trok mijn Onyx zijn neus op toen ik hem zijn avondeten voorschotelde. Niets speciaals dacht ik omdat het nog wel eens gebeurt dat één van mijn vizsla’s een dagje spontaan gaat vasten.

Toen Onyx echter de avond nadien terug niets at begon ik me zorgen te maken en die zorgen werden niet kleiner toen ik ’s nachts vaststelde dat hij het water dat hij gedronken had uitgebraakt had. Derhalve was ik met hem de vrijdagmorgen bij de dierenarts van zodra de praktijk geopend was en deed hem konde van mijn vrees voor een opstopping.



Na echografie bleek dat Onyx inderdaad een vreemd voorwerp in zijn maag had. Onyx kreeg een braakopwekkend middel ingespoten. We dienden enkele minuten te wachten en die brachten we samen wandelend in de straat door. De toegediende injectie toonde al vlug zijn werking wat resulteerde in het meermaals braken van een geel slijmerig vocht maar het “vreemde voorwerp” kwam maar niet te voorschijn. Met het komende Kerstweekend voor de deur, we waren immers vrijdag 23 december, gaf ik mijn dierenarts zonder te twijfelen opdracht tot opereren over te gaan.

ONYX

Toen ik twee uur later terug in de praktijk kwam om Onyx op te halen toonde de dierenarts mij het “vreemde voorwerp”, een smal stuk smyrnatapijt ongeveer 50 cm lang en 4-5 cm breed.

Samen met een warm toegedekte Onyx reed ik huiswaarts en bracht hem in mijn badkamer onder waar de elektrische bijverwarming en de centrale verwarming samen de temperatuur tot tropische hoogte brachten. In de loop van de namiddag kwam er stilaan terug leven in mijn Onyx en
’s avonds was ik heel tevreden dat hij het gedronken water niet terug uitbraakte. Die nacht deed mijn wekker zijn werk zodat ik om het uur kon nachecken of het Onyx nog goed ging.

De zaterdagvoormiddag had ik afspraak met mijn dierenarts en Onyx verbaasde mij toen hij volledig zelfstandig naar buiten stapte en zich gewillig in mijn auto liet brengen.

Bij de dierenarts verliep alles normaal en kreeg hij nog wat antibiotica en pijnstiller ingespoten. Wat was ik blij dat Onyx het gered had net voor het Kerstweekend. Ik wist gelukkig nog niet wat mij nog te wachten stond.

Immers, in de loop van Kerstdag zag ik dat het met Onyx minder goed ging en dat verbeterde absoluut niet in de loop van de nacht met als gevolg dat André omstreeks 5 uur ’s morgens met Onyx richting Boedapest vertrok omdat ik wist dat daar in de universitaire dierenkliniek permanent heel bekwame dierenartsen en ten minste één of twee professoren aanwezig zijn.

Iets na 8 uur (ja, een kleine 200 km overbruggen vergt in Hongarije zoveel tijd!) reed ik de parking van de kliniek op.

Ons vlug bij de receptie aangemeld en daarna Onyx uit de auto halen. Dat liep echter niet van een leien dakje want toen ik Onyx in zijn mand uit de wagen nam gaf hij een schreeuw, ging in shock en reageerde totaal niet meer op mijn “Onyxje … Onyxje ... wat is er jongen?” Gelukkig kwam de portier snel toegelopen en samen brachten wij hem in de receptiezaal waar meteen een dierenarts ter plekke geroepen werd. Na een paar minuten bracht men Onyx naar een consultatiekamer.

Ik werd elke minuut onrustiger en angstiger toen ik zag en hoorde wat het inmiddels gevormde team deed en zei.

Met een klein hartje vergezelde ik mijn Onyx naar de operatiekamer waar alle voorbereidingen aangevat werden. Na een hele reeks injecties en infuus bleef Onyx echter in shocktoestand en reageerde niet het minst toen ik zijn naam noemde. Anderhalf uur later bleek Onyx nog steeds niet in staat om een operatie te doorstaan zodat het bang wachten was naast mijn Onyxje die buiten westen onder een warm deken op de operatietafel lag. Af en toe probeerde een assistente zijn lichaamstemperatuur te verhogen met behulp van een haardroger. Er bleef helaas niets anders te doen dan wachten tot Onyx zijn toestand zou evolueren naar een peil waarop bij een nieuwe operatie enige kans op overleven was. Beslist hebben het gebrek aan slaap gedurende de twee voorbije nachten en de emotie mij geholpen om de raad van de professor te volgen en naar huis te rijden … zonder Onyx maar met de gedachte dat de kans echt reëel was dat ik mijn Onyxje nooit meer levend terug zou zien.

Men beloofde mij te bellen wanneer de operatie achter de rug was. Tot 20 uur heb ik vergeefs gewacht op dat telefoontje; heen en weer zwalpend tussen de vrees voor het ergste enerzijds en de gedachte dat “geen nieuws is goed nieuws” anderzijds. Toen mijn telefoon een uur later rinkelde hoorde ik tot mijn enorme opluchting “het gaat relatief goed met Onyx, hij heeft de operatie goed doorstaan en zijn toestand is bevredigend.” Met de wetenschap dat ik de volgende namiddag omstreeks 14 uur terug zou opgebeld worden worstelde ik mij door een lange nacht met Onyx steeds in mijn onderbewustzijn. De dinsdagnamiddag kwam omstreeks 14.30 uur het beloofde telefoontje en het feit dat er “goed” nieuws was deed me vlug mijn frustratie omwille van het half uurtje vertraging verwerken. Ergens had ik begrepen dat, indien de toestand van Onyx in dezelfde mate zou blijven verbeteren, ik hem op donderdag kon ophalen.

En inderdaad, de dag nadien kreeg ik bevestiging dat Onyx in voldoende mate hersteld was om terug naar huis te komen. Dat was het mooiste Kerstgeschenk dat ik ooit gehad heb, ook al liepen de dierenartsenrekeningen van de voorbije week, zelfs naar Belgische normen, behoorlijk op

 

Maar de wetenschap dat ik in amper drie dagen tijd mijn Onyx twee maal het leven gered had was me dat méér dan waard.

Waarom dit uitgebreid emotioneel relaas?

Omdat ik hoop dat het lezen van deze belevenis wellicht ooit eens een of andere vizsla het leven zal kunnen redden.

Omdat jullie zouden weten dat een hond kort na een operatie goed warm dient gehouden te worden.

Omdat ik hoop jullie de reflex bijgebracht te hebben niet té lang te wachten om de dierenarts te consulteren wanneer - - jullie zien dat jullie vizsla zich niet normaal gaat gedragen.

© 2014 copyright by Gércei-Vadász Vizsla Kennel