NIEUWS

Gércei-Vadász Magyar Vizsla Kennel

VAN “FAMILIE”-VIZSLA TOT “VELDWERK”-VIZSLA

Ruim drie jaar geleden gingen wij op zoek naar een hond. Het leek ons wel gezellig om een viervoeter in huis te hebben en ermee uren door de bossen te slenteren. Diverse rassen passeerden de revue tot we de vizsla tegen kwamen.

Na verschillende apporteertrainingen te hebben bijgewoond en ons te hebben ingelezen leek het ons wel wat om een Vizsla te hebben. De werklust van de hond en het samenspel bij het werk... dat sprak ons aan. Behalve dat raakten we op slag verliefd op het ondeugende koppie, de plompe poten, de grote flaporen en de eeuwige drang om te knuffelen. Op zoek naar een fokker kwamen we uiteindelijk terecht bij André De Waele. Niets vermoedend legden we contact en zo kwam het dat in april 2010 onze vizsla Zenit “Drago” werd geboren.

Toen Drago 5 weken oud was besloten we op kraambezoek te gaan. André had ons uitgenodigd en hij had vast niet gedacht dat we echt zouden komen.

Maar die gekke Hollanders stapten in het vliegtuig naar Boedapest en van daar met de trein naar Gérce om hun kleine beertje te bewonderen. Daar  stelde André voor om ons mee in het veld te nemen en hij nam “Bumper”, Drago’s vader, mee. Van veldwerk hadden we vaag iets gehoord ... maar goed, laat maar komen dachten we. Bumper racede door het veld op zoek naar wild. Een prachtig gezicht! Een eerste kennismaking met veldwerk, die later zou overslaan in het veldwerkvirus, was een feit. Toen onze Drago zo'n 4,5 maand oud was werd de TAN test georganiseerd bij de Zandvlooi. We stonden met onze neus vooraan, benieuwd hoe ons hondje het zou doen met een fazant… en ja hoor, hij stond voor. Wat een gaaf gezicht was dat, Drago helemaal gefocust op de fazant. We aaiden hem, praten tegen hem maar Drago hoorde ons niet en was compleet in trance.

 

 

Een paar maanden later hebben we met Drago deelgenomen aan de kennis making dag veldwerk van de Nederlandse vizsla vereniging. Met veel interesse besloop Drago wederom de fazantjes hoewel hij met zijn 6 maanden de zwaluwen net zo leuk vond. Gedurende de winter van 2011 toonde Drago ons steeds meer wild en langzaam kregen we het vermoeden dat we een echte jachthond in huis hadden gehaald. Meerdere keren hebben we André gemaild: “den Draak stond weer voor!”. Nooit geweten dat er zoveel fazanten in onze buurt waren. Maar Drago wist dat kennelijk al lang en liet ze ons allemaal zien!

 

Afgelopen voorjaar trokken we de stoute schoenen aan en namen voor het eerst deel aan een jeugdveldwedstrijd. Spannend! Onze Drago kon dan mooi voorstaan tijdens de wandelingen maar zou hij ook mooie slagen maken? En zou hij nog wel willen luisteren in zo'n groot veld? Ik had inmiddels wel gezien hoe het moest (van andere ervaren veldwerkers) maar ik betwijfelde of het allemaal wel goed zou gaan.

 

 

 

 

Wat moest ik nu zelf doen in zo'n groot stoppelveld? Ik had geen flauw idee en zei tegen de keurmeester: “Beste keurmeester, dit is onze eerste wedstrijd; mijn hondje vind vaak fazantjes, dus ik dacht: kom we proberen het. Maar eigenlijk heb ik geen flauw idee wat ik zelf moet doen”. De keurmeester stelde me gerust;.. “kom maar mee, we zullen eens kijken hoe het gaat”.

Gelukkig had Drago geen last van zenuwen en wist hij perfect wat hem te toen stond. Mijn jonge reu ging zelfverzekerd van het touw om prachtig het veld af te werken. Drie beurten kregen we maar er kwam maar geen wild. De keurmeester beloonde ons met een “Eervolle Vermelding” voor het prachtige werk van mijn hondje. 's Avonds belde ik André op: “Moet je horen, we hebben een EV!”

Het voorbije najaar zijn we dan definitief besmet geraakt. André, wat heb je ons aangedaan, had je ons niet kunnen waarschuwen??? Tijdens onze vakantie hadden we een kort bezoek aan Hongarije gebracht om zelf ook wat bij te leren over het voorjagen.

 

Met de opgedane kennis hebben we daarna een aantal najaarsveldwedstrijden gelopen. Zowel Drago als ik hadden nog nooit in een bietenveld gelopen maar dat mocht de pret niet drukken. Onze Draak wist perfect wat hij moest doen en terwijl ik druk bezig was met mezelf een weg te banen door de bieten vloog onze vriend door het veld en vond daar wat hij zocht. Prachtig, wat genieten was dat! Het leverde Drago uiteindelijk een paar prachtige kwalificaties en een trots hondenbaasje op! In april 2012 wordt Drago al weer 2 jaar. Ongelooflijk hoeveel impact hij heeft gehad op ons leven. We dachten een hond te kopen waar we gezellig mee konden wandelen maar behalve dat hebben we een geheel nieuwe hobby erbij gekregen.

 

We kijken dan ook uit naar de komende voorjaars-wedstrijden. Hopelijk wordt het dan weer net zo genieten als de afgelopen wedstrijden!

 

Bernadette Van Drie

ONS EERSTE SUCCES IN HET VELD

Dinsdagavond kreeg ik een e-mailtje: er zijn uitvallers, als je wil kun je donderdag mee lopen bij de Jeugdwedstrijd in St. Annaland. Twijfel, twijfel... zal ik het doen of niet na de bietenkolder van vorige zaterdag (onze eerste najaars-wedstrijd waarbij Drago uit de hand was).

Maar goed, de stoute schoenen aangetrokken en gegaan. Het was een divers gezelschap, behalve mijn vizsla'tje 3 Duitse staande kortharen, 3 Duitse staande draadharen en 2 Epagneul Bretrons.

 

Onze eerste beurt was op de stoppels. Ik hield Drago vrij strak en kreeg naderhand op mijn kop van de keurmeester: “waarom doe je dat?” Ik vertelde hem dat Drago zaterdags ervoor niet best luisterde... afin… de keurmeester vond dat Drago wel heel ver moest gaan wilde hij echt uit de hand zijn en alvorens hij mij van het veld af zou sturen.

 

Die namiddag mocht ik Drago in de bieten loslaten, absoluut favoriet terrein voor Drago. 't Was moeilijk…weinig wind, heel warm en als er wind stond dan draaide die ook nog eens. Ik had mij zelf voor genomen om niet te gaan fluiten. Het werd een prachtige loop, niets maar dan ook niets wat leek op de baldadige hond van zaterdags. Drago ging goed van start, mooie slagen over de volle breedte van het veld en een zeer goed tempo.

 

Drago was zeer passievol aan het werk. Bij het draaien van de wind draaide hij perfect mee en ik hoorde de keurmeester achter mij zeggen “ja, prachtig!!”. Het veld liep van bieten over in aardappels. In de rand stond hij voor… op een haas... mijn fluit dan toch maar gepakt en tot mijn grote vreugde kwam Drago gelijk terug!

 

 

Drago werkte het veld keurig af en helemaal op het einde na een loop van 12-13 minuten, in het hoekje... stond hij weer voor. Rustig naar hem toe gelopen al waar hij een mooie fazanthen toonde!! Achter mij riep de keurmeester “schieten, schieten”… snel mijn alarmpistool te voorschijn (ik zou het vergeten zijn)… bam … en klaar was onze beurt. Je zult op de scorelijst worden vermeld hoorde ik zeggen. Maar ik was enkel nog druk met mijn viervoeter te knuffelen.

 

Wauw, onze eerste kwalificatie (een ZG zou achteraf blijken) was een feit! Het was er een om nooit te vergeten en definitief de veldwerkmicrobe te pakken te krijgen.

 

Bernadette Van Drie en … Drago “Draak”

 

 

© 2014 copyright by Gércei-Vadász Vizsla Kennel